O problema superlativo do copyright é determinar que é o orixinal o que se debe pagar. Tal e como se narran nos textos de Rodríguez Ibarra, o ben creado por un autor baséase a súa vez noutros, polo que estásenos a cobrar por algo que o propio autor 'robou' ; sendo isto incoherente. Por outra parte, outro problema é coñecer que é exactamente o que está baseado no copyright, porque inténtasenos obrigar a pagar outros elementos conformantes que non están defendidos por copyright. Por exemplo, ao compoñer unha canción estás empleando varios sonidos (consonantes e vogais) e non se debería pagar por unha mezcla de eses sonidos. E, se hai que facelo, o compositor terá que pagar o diñeiro ao que descubriu as vogais e consoantes (que estará máis que morto).
Á hora de crear novas obras, plantéxasenos o problema de que ao fin e ao cabo, esa obra é unha mezcla de outros elementos existentes anteriormente. Se é unha escultura, o ferro xa existía. Se é unha canción, as notas e instrumentos xa existían. É un tanto egoísta e incrible cobrar a orixinalidade de algo, cando está baseado noutros algos que tiveron que obter unha orixinalidade, a cal no se cobrou ao autor do novo producto.
A solución, por parte dunha consumidora coma min, sería complicada, pero da filosofía do 'ollo por ollo e dente por dente': que os que aportaron os materiais do producto vendido, que cobra o copyright, se leven unha porcentaxe de todo o diñeiro obtido. Por exemplo, se Alejandro Sanz consegue 10 millóns cunha canción, que se lle de un 1% a empresa que lle deu o micrófono do estudo, outro 1% ao que aportou a máquina de edición da canción, outro 1% ao que tocou a guitarra... etcétera. E claro, esta idea non gustaría. Pero soamente quedaría a opción de non cobrar o copyright, cousa que non creo que guste ás empresas vendedoras.
A solución que aporta o autor que debería levar a cabo o Estado é destinar a cantidade obtida pola recaudación dos ingresos por compesación por copia privada á industria cultural nacional, sendo repartida de maneira que se coñeza públicamente e ao detalle. Tamén que se añada unha casilla na declaración da renta na que se poida destinar unha parte dos impostos para a compensación da copia realizada de maneira privada. Solucións lóxicas, xa que así se recauda o diñeiro de xeito que o cidadán o fai voluntariamente, e para evitar recaudar o diñeiro de maneira obrigada, puidendo provocar o enfado do consumidor, que é o último que hai que buscar no comercio.
A solución, por parte dunha consumidora coma min, sería complicada, pero da filosofía do 'ollo por ollo e dente por dente': que os que aportaron os materiais do producto vendido, que cobra o copyright, se leven unha porcentaxe de todo o diñeiro obtido. Por exemplo, se Alejandro Sanz consegue 10 millóns cunha canción, que se lle de un 1% a empresa que lle deu o micrófono do estudo, outro 1% ao que aportou a máquina de edición da canción, outro 1% ao que tocou a guitarra... etcétera. E claro, esta idea non gustaría. Pero soamente quedaría a opción de non cobrar o copyright, cousa que non creo que guste ás empresas vendedoras.
A solución que aporta o autor que debería levar a cabo o Estado é destinar a cantidade obtida pola recaudación dos ingresos por compesación por copia privada á industria cultural nacional, sendo repartida de maneira que se coñeza públicamente e ao detalle. Tamén que se añada unha casilla na declaración da renta na que se poida destinar unha parte dos impostos para a compensación da copia realizada de maneira privada. Solucións lóxicas, xa que así se recauda o diñeiro de xeito que o cidadán o fai voluntariamente, e para evitar recaudar o diñeiro de maneira obrigada, puidendo provocar o enfado do consumidor, que é o último que hai que buscar no comercio.
