Mapa Conceptual para completar

O proceso que executamos no momento da percepción denomínase intuición. A intuición é a operación do coñecemento que permite a captación inmediata de algo. Non é un proceso mediado pola reflexión, e por iso nel non podemos distinguir fases. Mais si podemos distinguir dous tipos de intuición dependendo de como se nos dean os datos que van ser captados.

a) Os datos danse simultaneamente ao proceso de captación polos sentidos e proveñen do mundo exterior ao suxeito, isto é, dun obxecto “transcendente”. O resultado deste proceso é a percepción.
b) Os datos sensibles extráense de experiencias previas, é dicir, son inmanentes ao propio suxeito, ou son recreados polo propio suxeito. Os primeiros proveñen da memoria lembrando experiencias previas e os segundos da imaxinación.

Ademais dos esquemas que subministra a experiencia individual, o ser humano posúe, pola súa característica de ser cultural, uns coñecementos compartidos co resto dos seres humanos e que se transmiten na aprendizaxe por medio da linguaxe.

O coñecemento non remata coa percepción, nin tan sequera no recordo ou imaxinación. En realidade, non dicimos que coñecemos o que é un obxecto só porque viramos un, senón que queremos dicir que podemos identificar outros obxectos semellantes a el como pertencentes á mesma clase. O coñecemento, neste último sentido, precisa de algo máis ca unha simple percepción, precisa unha síntese de percepcións distintas baixo un denominador común, que é o concepto. Este vén sendo, xa que logo, o conxunto de trazos característicos cos que asimilo as percepcións particulares. Estes conceptos que se forman a través da síntese da miña experiencia son usados pola razón para codificar para min o mundo, e cada nova experiencia tratará de axustarse a eles. Os conceptos ordénanse na nosa mente dun modo xerárquico, formando un sistema de relacións mutuas de tal xeito que a memoria pode recuperar parte do noso coñecemento no momento preciso. Os coñecementos que non se atopan “ben ordeados” son facilmente esquecibles ou recuperables unicamente de xeito casual e non producen coñecemento verdadeiramente operativo.

Unha parte da información obtémola por inspección observacional a través dos sentidos, a este tipo de coñecemento chamámoslle coñecemento directo. Grazas a que somos capaces de organizar a información en conceptos e proposicións, mediante a linguaxe podemos pensar, imaxinar e describir modelos posibles sobre a realidade. Así grazas ao razoamento inferencial podemos construír nova información sobre o mundo. A este tipo de coñecemento chamámoslle indirecto ou inferencial.

Solucións (editado)

O problema superlativo do copyright é determinar que é o orixinal o que se debe pagar. Tal e como se narran nos textos de Rodríguez Ibarra, o ben creado por un autor baséase a súa vez noutros, polo que estásenos a cobrar por algo que o propio autor 'robou' ; sendo isto incoherente. Por outra parte, outro problema é coñecer que é exactamente o que está baseado no copyright, porque inténtasenos obrigar a pagar outros elementos conformantes que non están defendidos por copyright. Por exemplo, ao compoñer unha canción estás empleando varios sonidos (consonantes e vogais) e non se debería pagar por unha mezcla de eses sonidos. E, se hai que facelo, o compositor terá que pagar o diñeiro ao que descubriu as vogais e consoantes (que estará máis que morto).

Á hora de crear novas obras, plantéxasenos o problema de que ao fin e ao cabo, esa obra é unha mezcla de outros elementos existentes anteriormente. Se é unha escultura, o ferro xa existía. Se é unha canción, as notas e instrumentos xa existían. É un tanto egoísta e incrible cobrar a orixinalidade de algo, cando está baseado noutros algos que tiveron que obter unha orixinalidade, a cal no se cobrou ao autor do novo producto.


A solución, por parte dunha consumidora coma min, sería complicada, pero da filosofía do 'ollo por ollo e dente por dente': que os que aportaron os materiais do producto vendido, que cobra o copyright, se leven unha porcentaxe de todo o diñeiro obtido. Por exemplo, se Alejandro Sanz consegue 10 millóns cunha canción, que se lle de un 1% a empresa que lle deu o micrófono do estudo, outro 1% ao que aportou a máquina de edición da canción, outro 1% ao que tocou a guitarra... etcétera. E claro, esta idea non gustaría. Pero soamente quedaría a opción de non cobrar o copyright, cousa que non creo que guste ás empresas vendedoras. 


A solución que aporta o autor que debería levar a cabo o Estado é destinar a cantidade obtida pola recaudación dos ingresos por compesación por copia privada á industria cultural nacional, sendo repartida de maneira que se coñeza públicamente e ao detalle. Tamén que se añada unha casilla na declaración da renta na que se poida destinar unha parte dos impostos para a compensación da copia realizada de maneira privada. Solucións lóxicas, xa que así se recauda o diñeiro de xeito que o cidadán o fai voluntariamente, e para evitar recaudar o diñeiro de maneira obrigada, puidendo provocar o enfado do consumidor, que é o último que hai que buscar no comercio.

A pirataría II (editado)

A gran problemática de todo o mundo da propiedade intelectual é que é moi difícil respetalos, debéndose sancionar soamente a aqueles contidos web que busquen beneficio. Según sucede en España (Sección Segunda) sancionarase se un comité especializado (os xuíces quedan afastados e a súa opinión relegada) decide que a túa web non respeta a propieda intelectual, ao propietario da web. Incluso sendo o contigo ilegal pequeno. Isto provoca que se orixine un gran dilema: non hai obxetividade e cada Estado ten a súa propia opinión da defensa da propiedade intelectual. 

Se nos propón que se sancione a aquelas páxinas web que busquen o beneficio a partir de esta 'ilegalidade'. E resulta o máis lóxico, xa que hai artistas nacidos en YouTube (como exemplo temos a Justin Bieber) que grazas a esta 'falta de respeto da propiedade intelectual', aparte de obter maiores opcións para o usuario, obtense tamén, máis posibles 'clientes' por parte do propietario intelectual.As solucións polo momento son moi variadas. Mentres en Estados Unidos están coa Ley SOPA (coñecen que esta ley afectaría a toda Internet, por eso suspendeuse a toma de decisión de aprobar ou rechazar), en España atopámonos con algo máis radical, pero máis local como é a Ley Sinde. A mellor solución é o acordo entre ambas partes (a empresa que vende e o consumidor) e que os gobernos soamente se ocupen de efectuar esa ley establecida. En Internet non debe haber 'gobernos', xa que é unha plataforma libre, utilizada por todos como medio de comunicación e información.

A pirataría

Nestes dous textos atopámonos coas posturas que deberían ter ambas partes protagonistas do troco da información e os seus pagos. Ambos preséntannos unha idea clara: hai que saír do pensamento de que temos que defender a propiedade e parar de catalogar coma piratas aos usuarios de Internet que descargan cousas, e centrarse máis en resolver este conflicto. Proponnos, con exemplos de iTunes, Netflix... que hai que desarrollar máis plataformas onde se ofreza máis simpleza e comodidade ao usuario e, máis importante aínda, que paguen menor cantidade por maior calidade que os contidos 'ilegais' ('ilegais' para leis coma a Sinde no noso caso). 


Débese chegar a un punto intermedio onde ambas partes, as empresas e os consumidores, poidan estar de acordo e levar beneficio ambos. Se as empresas non ceden e, por exemplo, seguen vendendo discos a 20€, o consumidor preferirá, como é lóxico, descargar contido con menor calidade. Se o consumidor non quere pagar por (seguindo co exemplo) ese disco, a empresa tampouco vai ceder. Por iso se nos mostra o camiño mediante iTunes e Netflix. A primeira obtivo 10 millóns de ventas no mundo da música virtual a precios máis rebaixados, pero ofrecendo unha maior calidade de audio. A segunda é un videoclube que ofrece unha tarifa plana por 6€ ó mes, seguindo coa idea de baixar os prezos mentres se conserve o beneficio, otorgando a cambio unha calidade e simpleza que agrada ó consumidor.

É unha gran solución a de comprar un producto por un menor precio, pero no mundo virtual, obtendo maior calidade que a descarga. Outra das solucións podería ser o de 'alugar' os productos por determinado tempo e evitando a súa 'expansión' para compartir o contido en línea (é dicir, poñelo na rede para que outros o poidan descargar) e despois que se retire ese contido. Como exemplo, no iTunes, pódese 'alugar' unha canción, reproducila durante unha semana e que despois desapareza do teu ordenador. Deste xeito pagas un menor prezo do que sería compralo para sempre.

Roteiro en Google Maps

Ver Nova York en un mapa más grande

O consumo colaborativo

Comezamos a deixar atrás a sociedade hiperconsumista para poder dar paso ao incrible consumo colaborativo. Deste xeito reinvéntase o que consumimos e a forma coa que o consumimos; damos lugar na nosa sociedade ao trueque e aluguer dos nosos propios caprichos e desexos á hora de mercar e que logo non se utilizan.

Coa gran evolución da tecnoloxía, posibilitouse a confianza entre persoas que se descoñecen totalmente, e que ó final, fan un intento de imitar relacións que antes se tiñan en persoa. Pero aquí está a gran interrogante para todos: De onde surxíu a idea do consumo colaborativo? A solución é ben doada, nós pasamos de ser consumidores pasivos, a ser creadores e incluso colaboradores; demos lugar a Xeración We. 

Aínda que levamos convivindo e compartindo cousas dende sempre, houbo varias razóns para deixar atrás a xeración na que solo pensabamos en nós mesmos (é dicir eu e solo eu) e dar lugar o real e palpable consumo colaborativo :
1.Aparece unha fe renovada na importancia da comunidade
2.Crecente número de redes sociais de igual a igual e de tecnoloxías a tempo real
3.Preocupacións non resoltas sobre o medio
4.Recesión mundial que impacta sobre o comportamento dos consumidores

Ademáis atopamos 3 sistemas diferentes que fan cambiar a mentalidade e permiten compartir recursos:
-Mercados de redistribución, é dicir, un obxecto sen utilizar pasa a un lugar onde é necesario 
-Estilo de vida colaborativo
-Servicio de intercambio de recursos e productos, fundamentándose en que pagamos polo beneficio do producto, sen necesidade de poseelo directamente.




A idea fundamental na que nos baseamos na sociedade actual é : NON QUERO COUSAS, QUERO AS NECESIDADES QUE SATISFACEN.

Crowdcomputing

Día a día atopámonos con diferentes formularios, ou imaxes coma esta que debemos resolver. 
A isto se lle chama: CAPTCHA 
Unha captcha é un sistema de recoñecemento para saber se o usuario que está accedendo a unha aplicación, é un humano ou é unha máquina que procesa datos automáticamente.Para isto utílizanse imaxes deformadas que son difíciles de ler por máquinas, pero o usuario humano enténdeas fácilmente. Ademáis serven para combatir o spam.


A medida que foi evolucionando este campo, apareceu outro novo termo que xurde ó darse conta de que xente de todo o mundo ingresa uns 200 millóns de captchas e gastas nisto, uns 10 segundos do seu tempo. Para atopar algunha forma de converter este esforzo en algo útil para a humanidade, elaboran o RECAPTCHA. Este sistema ademáis de verificar que son humanos, axuda no proceso de dixitalizar libros. Para iso séguense unha serie de pasos:
1.Escanéase un libro e obtense unha imaxe que contén o texto de cada imaxe.
2.Un programa informático ou tecnoloxía chamada ROC converte a texto, todas as palabras da imaxe.
(Aínda que existen problemas co ROC á hora de obter imaxe de libros antigos, con páxinas amarelas...)
3.Tómanse as palabras que o ordenador non descifra e o recaptcha fai que as persoas as descifren mentres introducen unha captcha na web.
4. O sistema pon dúas palabras: unha descoñecida (da que non se coñece a resposta e polo tanto o sistema non a puntúa) e unha coñecida ( que se se ingresa ben, supónse que é un humano). Que as palabras sexan ao azar, deu lugar a cousas interesantes como foi producir un gran meme: CAPTCHArt.
DATO: Coa cantidade de captchas introducidos diariamente, axúdase a dixitalizar uns 200 millóns e medio de libros ó ano.


A partires de aquí, xurde unha cuestión nova para resolver por parte de Luís Von Ahn: Cómo podemos facer que 100 millóns de persoas traduzan a web, a idiomas principais de xeito gratuito?
Primeiramente atopámonos con 2 problemas:
1.Ausencia de persoas bilingües
2.Motivación
E a continuación preguntámonos cómo motivar ás persoas para que o fagan gratis. Luís atopa unha solución e crea xunto co seu equipo, unha plataforma chamada DUOLINGO, que nos axuda ao aprendizaxe de outros idiomas a medida que imos traducindo a web. Todo isto é obra dun gran traballo colaborativo por parte de todos, tanto dos creadores como dos participantes.